Istorijat

Poznato je da je kroz istoriju bilo pokušaja da se naprave materijali slični današnjem betonu. Jedan od prvih pokušaja pravljenja betona bio je 5600 godina pre nove ere na području Srbije gde su nađeni tragovi poda napravljenog od smeše crvenog krečnjaka, peska i šljunka. Piramide Shaanhi u Kini koje su sagrađene hiljadama godina pre nove ere su sagrađene sa mešavinom materijala vulkanskog pepela i gline.

Asirci i Vavilonci su koristili glinu kao cement u betonu. Egipćani su kao cement koristili krečnjak i gips. U vreme Rimskog carstva beton se pravio od QUICKLIME, pucolana, pepela/pucolana i agregata koji je pravljen od PUMICE. Ovakav beton je bio veoma sličan današnjem konvencionalnom betonu.

Posle Rimskog carstva nije bilo primene betona punih 13 vekova. Engleski inženjer je 1756. godine načinio pionirske korake u primeni krečnjaka kao hidrauličnog veziva i lomljene opeke kao agregata u betonu. Portland cement je prvi put primenjen kao vezivni material u betonu 1840-tih godina. U današnje vreme primena recikliranih materijala kao agregata u betonu je veoma raširena najviše zbog ekoloških problema. Pored raznih vrsta agregata u betonu se mogu koristiti i elektrofilterski pepeli koji se dobijaju sagorevanjem uglja u termoelektranama.

Ova primena elektrofilterskog pepela je omogućila smanjenje prostora za deponovanje pepela i smanjila raširen ekološki problem deponovanja pepela. Praćenje karakteristika betona je staro koliko i sam beton. Još se u vreme Egipćana i Rimljana znalo da dodavanjem konjske dlake u beton smanjuje njegovo pucanje usled skupljanja i da dodavanjem kravlje krvi povećava se otpornost betona na dejstvo mraza. Savremena građevinska praksa nemože se zamisliti bez hemijskih dodataka betonu koji ga čine otpornijim, trajnijim kao i bolih fizičkih karakteristika.